ARTIKEL UIT Kerkbode








nummer


48

datum uitg.


21-DEC-2007


Kerkelijk Oud & Nieuw - J.P. van der Wal
De hemel is geen doekje voor het bloeden


De dagen van 2007 zijn bijna geteld. In pers en media wordt weer druk achterom en vooruit gekeken. Ook in de kerkelijke pers. In het blad Confessioneel doet ds. D. van Duijvenvoorde dat met een artikel onder de titel 'kerkelijk oud en nieuw.' Hij schrijft daarin ook het één en ander over wat in sommige kerken de 'eeuwigheidzondag' genoemd wordt. Op die zondag worden de namen genoemd van gemeenteleden die in het voorbije jaar overleden zijn.



Het blijft belangrijk om de aandacht te vestigen op de klok die verder tikt en de tijd die voortschrijdt. Voordat we geheel opgeslokt worden door de agendaroofbouw is het goed om je horloge even af te doen en te kijken hoe laat het is. Ze zeggen dat de kerk achterloopt. Gelovigen lopen achter volgens de maatschappelijke opinie. Dat hadden ze gedacht!

De kerk is de wereld een eeuwigheid voor. De kalender in de kerk is 2000 jaar geleden bijgesteld door de komst van Jezus Christus in het vlees. Om daar op een goede manier bij stil te staan en dit grootste wereldwonder te gedenken, zijn er vier adventszondagen die daaraan voorafgaan. De eerste daarvan is dit jaar op 2 december, eerste advent, oftewel: kerkelijk Nieuwjaar. Vandaar! Laten we die zondagen benutten door het adventsevangelie te lezen, ook ‘gewoon’ uit Lukas 1. Advent is meer dan de geschiedenis van Jozef. Mijn vrouw wil graag dat ik de bekende verhalen preek in die weken. Dat is niet makkelijk, maar zeker de moeite waard. In het licht van Jezus, de Parel van grote waarde ontdek je altijd weer iets nieuws.

Eeuwigheidszondag

De laatste zondag van het kerkelijk jaar die aan advent voorafgaat, noemen we wel de eeuwigheidszondag. Uitermate belangrijk in de overwegingen van het christelijke leven. Op die dag gedenken we dat we sterfelijke mensen zijn. Broos, vergankelijk en kwetsbaar. Dat wordt door allerlei mensen heel verschillend beleefd, getuige het doorspitten en onderzoeken van allerlei teksten boven overlijdensadvertenties door collega Weegink. Inmiddels zijn de laatste woorden gebundeld: verrassend en verbazingwekkend hoe mensen de dood ervaren en wat zij erbij beleven. Het woord ‘eeuwigheid’ dreigt een zeldzaamheid te worden in het leven van elke dag. Mensen hebben het er alleen nog over dat iets een eeuwigheid duurt. Als je in de rij staat bij de Aldi of in de file op de A1. Het wordt hoog tijd dat we de betekenis van de eeuwigheid opnieuw ijken.

Laatste dingen

Wederkomstpreken zijn niet alleen voor evangelische christenen. Mensen in de Protestantse Kerk hebben onderwijs over de toekomst van Jezus Christus broodnodig. Zodat Zijn dag je niet overvalt en je niet op tijd klaar bent. Materie en euro’s mogen niet het laatste woord hebben in ons leven. De hemel is geen doekje voor het bloeden maar het Thuis van Gods kinderen end e troost voor wie achterbleef. Als kind van God kun je zeggen: wij weten wat ons wacht. Niet dat wij het ‘hoe’ kunnen bepalen of berekenen. Daar moeten wij ons maar niet aan wagen. Het belangrijkste is dat je weet Wie je verwacht: ik zal eens mijn Heiland in heerlijkheid zien. Te weinig staat de wederkomst en de eindtijd op de preekagenda. De kerkelijke oudjaarsdag van zondag 25 november is hierin een uitgelezen kans.

Wederkomst

Onlangs ging ik voor in een dienst met belangstellenden, op zondagavond, in de Engelse kerk aan het Begijnhof van Amsterdam. Daar, waar ook op woensdagmiddag de middagpauzediensten zijn. Je laat de Kalverstraat en de wereld achter je inclusief het winkelende publiek. Door een steegje en een smal poortje en loop je het Begijnhof binnen. Alsof je in Eden bent. Paradijselijke rust en een lieflijk Godshuis met open deuren. Blikvanger achterin de tekst: Create in me a clean heart, uit Psalm 51.

Wederkomstliederen

In die dienst zongen we wederkomstliederen en preekte ik over ‘de Here tegemoet in de lucht’. Het was ontroerend om juist in de wereldstad te zingen van de dag die zeker zal komen, hoe ras of traag de tijd ook verdwijnt. De gemeente van Christus te Amsterdam ziet uit naar de wederkomst van Jezus op de wolken en samen hieven wij het Maranathalied aan. Dat is het beste wachtwoord voor een wereldburger onderweg, in 2007.

Voor alle heiligen

In veel gemeenten is de herdenking van de ontslapenen op de laatste zondag van het kerkelijke jaar. In andere gemeenten wordt teruggezien op hen die ons voorgingen op 31 december. Hun namen worden gelezen. In dankbare herinnering. Met weemoed en heimwee. Hun laatste deel is niet de dood, maar het eeuwige leven. Wij wachten hen met Jezus op uit de hemel en hun lichamen blijven bewaard in het graf. Heiligen in Christus Jezus. Niet heilig verklaard door de paus, maar door het Evangelie: rechtvaardig en heilig door kostbaar kruisbloed. Uw naam zij dank, o Jezus!

Ondeugdelijk lied

Er is een Gezang, dat in deze sfeer vaak gezongen wordt: ‘Heer herinner U de namen van hen die gestorven zijn.’ (Gez. 273) Ik heb daar grote moeite mee. Niet om de overleden dierbaren te gedenken. Maar om ook maar de gedachte te opperen dat de Here God hen vergeten zou kunnen zijn. Gelukkig hoeven wij onze Heiland daar niet aan te herinneren. Immers: ieder kind van God staat met naam en toenaam in Zijn handpalm. Daar kun je nooit meer uitvallen. Bovendien, nog voordat je bestond kende Hij je naam. Volgens de Openbaring ligt er zelfs een nieuwe naam klaar op een witte keursteen die je persoonlijk ontvangt. (Openb. 2:17). De Here kent degenen die de Zijnen zijn. Dat staat vast. Een parel aan Jezus middelaarskroon voor eeuwig!

Rituelen

Ik preekte eens voor een pastoraatsgemeente in de stad en we waren te gast in een kerkgebouw van moderne bouwsnit. Tot mijn verbijstering zag ik dat je aan een wand van de kerk een kaarsje kon branden voor een overledene. Uit liefde en in gebed. Uiteraard is het persoonlijke element in de herinnering heel teer van aard. Er is niets tegen het branden van een kaars, ook niet in de kerk. Maar laten we vooral niet denken dat een kaars bedraagt aan het eeuwige geluk van onze dierbaren. Dat geluk ligt in een ander Licht, Jezus Christus het Licht van de wereld. U scheen in mijn duisternis!

Voordeur

Het is niet verstandig om alles wat de reformatie met reden uit de voordeur van de kerk verwijderde via de achterdeur weer binnen te halen. Ons heil hangt niet af van symbolen met een vage omschrijving, maar van de heilsfeiten van kribbe, kruis en open graf. Het Kind van de kribbe werd Man van smarten en Levensvorst van Pasen. In Zijn naam wens ik elke lezer een gezegend oud en nieuw in de kerk!

Leek, J.P. van der Wal